Cultuurdialoog WES 3

Jeugdliteratuur: 'Het is de liefde die we niet begrijpen'

Hoi Griet,

Ik zag jouw post over het boek van Bart Moeyaert, Het is de liefde die we niet begrijpen. Zelf heb ik ook recent een blog geschreven over dit boek, en net daarom was ik nieuwsgierig om jouw ervaring te lezen. Gek om te beseffen hoe één en hetzelfde verhaal toch zo anders kan aanvoelen.

Jij omschrijft het boek zo mooi als een soort “oude liefde” die blijft nazinderen, hoewel ik bij mezelf merkte dat ik er iets minder door werd meegezogen. Ik betrapte mezelf erop dat ik – misschien onbewust – zat te wachten op een ander soort verhaal, iets meer in de richting van een klassiek liefdesverhaal. Daardoor voelde het geheel voor mij soms wat traag aan. Tegelijk herken ik wel heel sterk wat je zegt over de kracht van het onuitgesprokene. Die stiltes en wat tussen de regels gebeurt, zijn inderdaad typisch voor Moeyaert en maken het boek daardoor ook bijzonder.

Wat mij wel bijblijft, en wat jij ook mooi benoemt, is de rol van de kinderen binnen het gezin. Hoe zij elkaar houvast bieden in een context waarin volwassenen tekortschieten, vond ik één van de krachtigste elementen van het verhaal. Al stelde ik mijzelf hierbij de vraag in hoeverre onze jeugd deze toch wel complexe verhaallijnen en verlangens kan interpreteren. Deze didactische insteek beschrijf je dan ook goed. Het is inderdaad een boek dat veel kan betekenen voor bepaalde leerlingen, maar tegelijk ook om een zekere maturiteit vraagt om het echt te kunnen vatten.

Jouw kijk op het boek heeft me wel doen stilstaan bij mijn eigen leeservaring. Misschien zat ik te veel in mijn eigen verwachtingen en heb ik daardoor minder ruimte gelaten voor de subtiliteit waar jij net zo van genoten hebt.

Het was fijn om jouw ervaring en gevoelens zo mooi te verwoord te laten binnenkomen. Je doet me twijfelen om het boek later toch nog eens opnieuw vast te nemen, misschien met een andere blik. Mijn literaire bagage is namelijk niet zo ruim, hier heb ik alvast iets uit geleerd.

Ik kijk uit naar je volgende blogposts!

Groetjes,

Lore

Schildpadden tot in het oneindige - John Green (WES1) / Boeken | Mijn cultuurblog

Hoi Lies,

Door het scrollen op jouw blog zag ik op een cover de naam van John Green passeren. Deze naam deed meteen belletje bij me rinkelen. The Fault in Our Stars (of Een weeffout in onze sterren) is voor mij een flashback naar mijn jeugd. Mijn Engels was in het middelbaar allesbehalve vlot, en net daarom heb ik toen bewust de Engelse boekenversie van de film gekocht, in de hoop er iets van op te steken. Het was toen één van mijn lievelingsfilms, dus ik begrijp heel goed waarom jij dat boek zo fijn vond.

Wat je zegt over het “Amerikaanse” karakter herken ik ook heel sterk. Dat gevoel dat alles net iets te mooi, te gepolijst en bijna perfect verloopt – zelfs in een verhaal dat eigenlijk helemaal niet perfect of zelfs heel triest is – had ik daar ook bij. Het voelt soms bijna als een sprookje, waarin de dialogen altijd kloppen en iedereen precies weet wat te zeggen. Tegelijk heeft dat ook wel iets aantrekkelijks, vind ik.

Fijn om te lezen dat je daardoor toch nieuwsgierig bent geworden naar ander werk van hem. Ik vind het knap hoe je beschrijft dat Turtles All the Way Down zoveel zwaarder aanvoelt, net omdat je zo dicht in het hoofd van Aza zit. Dat lijkt me inderdaad heel intens om te lezen. Het feit dat de auteur zelf met OCD kampt, maakt het verhaal vast nog authentieker.

En net zoals ieder zijn persoonlijkheid heeft, is het inderdaad niet vanzelfsprekend dat elk boek voor elke leerling op elk moment geschikt is. Tegelijk kan dit ook net een boodschap zijn in de les en zit daar net de kracht van literatuur: het kan herkenning bieden, maar ook confronterend zijn. Jouw idee om dit in de klas bespreekbaar te maken, lijkt me dan ook heel sterk. Het opent een mooi gesprek over wat lezen voor iemand betekent.

Bedankt om jouw leeservaring zo eerlijk te delen, het bracht me even terug naar fijne herinneringen.

Liefs,

Lore

Bewegend leren: iets om te proberen?

Hoi Nele,

Dit leek me meteen een fijn artikel! Ik had het zelf nog niet zien passeren, dus ik ben blij dat ik het via jouw blog heb kunnen ontdekken. Als diëtiste en leerkracht in spé vinkt dit inderdaad meteen heel wat vakjes aan — dus puur op basis van de titel was ik al fan.

Ik begrijp ook helemaal wat je schrijft over dat dubbele gevoel: enerzijds het enthousiasme om hiermee aan de slag te gaan, en anderzijds het zoeken naar hoe je dit concreet vormgeeft in de praktijk. Dat lijkt me echt typisch iets waar we als beginnende leerkrachten tegenaan lopen.

Al vind ik wel dat wij als “progressieve zij-instromers” onszelf soms iets meer erkenning mogen geven. We volgen dezelfde opleiding, maar brengen daarnaast ook een pak ervaring en ideeën van buiten het onderwijs mee. Net dat kan volgens mij een meerwaarde zijn. En eerlijk, brainstormen met gemotiveerde collega’s levert vaak meer op dan we op voorhand denken 😊.

Wat je zegt over de fysieke ruimte herken ik dan weer heel hard. Zelfs een eenvoudig groepswerk kan soms al een hele organisatie zijn in een klaslokaal. Ik heb zelf het geluk dat ik af en toe in een praktijklokaal sta, waar ik tijdens theorielessen ook wat meer bewegingsruimte heb. Daarnaast zijn er bij ons ook opties zoals de bib, refter of speelplaats, wat wel mogelijkheden biedt. Al blijft het, zeker binnen een lesuur van 50 minuten, niet altijd evident om dat praktisch haalbaar te maken.

Voorlopig laat ik het idee nog even sudderen. Ik denk dat, naarmate we groeien in het lesgeven, onze creativiteit vanzelf mee zal groeien. Wie weet waar we binnen een paar maanden al staan 😉.

Ik houd je alleszins op de hoogte!

Liefs,

Lore