Cultuurdialoog WES 4

Reality check aan het eind van mijn opleiding – Maxime Guns

Hoi Maxime,

Ik was echt heel benieuwd naar deze post van jou. Ik had al zo’n klein vermoeden dat ik tijdens het lezen een blok van je schouders zou voelen vallen — en jawel, daar was hij. Wat een traject, zeg. Als je het zo neerschrijft, besef je pas hoe zot die jaren eigenlijk geweest zijn.

Ik herken zó hard wat je zegt over hoe dit portfolio in het begin vooral voelde als “nog een opdracht erbij”. Dat gevoel dat de essentie — het ontdekken, proberen, genieten — een beetje verloren ging in alle drukte. Maar ik ben blij dat het voor jou toch is beginnen kantelen, dat je gaandeweg meer plezier begon te halen uit wat je deed, zelfs al zaten er af en toe missers tussen zoals de opera.

Het is ook echt oké dat je gewoon toegeeft dat sommige probeersels totaal je ding niet waren. Dat maakt je traject net zo echt. Niet alles hoeft een succes te zijn om waardevol te zijn.

Je groei als lezer vond ik ook mooi om te zien. Dat verschil tussen “ik lees omdat het moet” en “ik lees omdat ik het wil” En dat stukje over gezelschap… ja, dat herken ik ook. Cultuur is gewoon leuker als je het kunt delen.

De opdracht was een fijne stok achter de deur die ons verplichtte om af en toe een avondje cultuur in te plannen en dat neem ik de opleiding zeker niet kwalijk. Het is nu aan ons om dit verder te zetten, dus zullen we alvast een date inplannen? :-) We ruilen onze blogpost wel even in voor enkele drankjes achteraf. Dat lijkt me een goede deal.

We hebben het toch maar mooi gedaan, hè.

Liefs,

Lore

WES 4: Zelfgekozen boek

Hoi Liske,

Ik heb jouw blogpost met zoveel herkenning gelezen. Niet alleen omdat de titel van het boek me onmiddellijk aansprak, maar vooral omdat jouw beschrijving van dat prille moederschap me meteen terugkatapulteerde naar mijn eigen chaos. Ik begin al lichtjes te zweten bij het woord ‘psychose’. Ik herken dus helemaal wat je schrijft over tijdens een zwangerschap bewust niet te veel willen lezen over alles wat mis kan lopen. Geef mij één artikel en ik ben vertrokken in mijn eigen hoofd.

Ik moest ook lachen met jouw mooi beschreven ideale leessetting en vervolgens de realiteit: een autostoel, een slapend kind en hopen dat niemand aanbelt. Dat contrast voelde heel herkenbaar.

Wat je schrijft over die dunne lijn tussen humor en ernst vond ik bijzonder mooi. Dat is zo herkenbaar aan het moederschap: lachen en wenen liggen soms op een halve seconde van elkaar. En net daarom raakt dit thema zo diep. Het idee dat je hoofd zó kan ontsporen terwijl je eigenlijk in één van de mooiste, maar tegelijk meest kwetsbare periodes van je leven zit... ik kreeg er kippenvel van.

Hoewel ik dit boek niet meteen zelf in de klas zou gebruiken, vind ik het wel een sterk idee om een theatertekst te vergelijken met een boek. Dat lijkt me een mooie basis om leerlingen met elkaar in gesprek te laten gaan over taal, vorm en beleving.

Je hebt me in elk geval overtuigd om Mamamanie niet langer te ontwijken. Al wacht ik toch nog even tot mijn hoofd weer een beetje op orde is. Of toch zo goed als dat mogelijk is met vier kinderen in huis.

Dankjewel voor deze eerlijke, warme en herkenbare post. Ik heb ervan genoten.

Liefs,

Lore

Onderhandelingen over het loopbaanpact

Hoi Cindy,

Toeval treft. Voor het vak onderwijsbeleid moest ik me onlangs wat inlezen in de actualiteit rond het loopbaanpact. Fijn dat jij hierover een interessant artikel hebt gevonden en besproken.

Ik heb je blogpost dan ook met veel plezier gelezen. Nu we zelf ondergedompeld zijn in de wereld van het onderwijs, komen al die nieuwsberichten toch net dat tikkeltje harder binnen. Je begint spontaan over alles na te denken, vangt hier en daar wat op in de leraarskamer en vraagt je soms vooral af: ‘Waar ben ik eigenlijk aan begonnen?’ Want eerlijk, zulke hervormingen en straffe uitspraken blijven soms wel in mijn hoofd hangen. Ik ben nogal iemand die houdt van houvast en controle, dus wat mij betreft mogen ze gerust knopen doorhakken of behouden wat goed werkt. Die onzekerheid vind ik persoonlijk niet het fijnste gevoel.

Ik dacht al dat ik uit een echt onderwijsgezin kwam, maar als ik jou zo hoor, zitten jullie er met z’n allen helemaal middenin. Ik zou weleens een vlieg willen zijn tijdens één van die verhitte discussies bij jullie thuis.

Natuurlijk ben ik blij dat er eens grondig naar de sector wordt gekeken, want alles kan altijd beter. Op het vlak van de bekwaamheidsbewijzen volg ik jouw standpunt volledig. Ik denk dat niemand daar nog echt wijs uit raakt.

Wat mij betreft ben ik het 200% eens met jouw ultieme doelstelling. Hier lopen ook vier kindjes rond die nog een volledige schoolcarrière voor de boeg hebben. En wat hoop ik dat zij mogen leren van leerkrachten die met enthousiasme en een glimlach voor de klas staan. Als Zuhal Demir dat voor elkaar krijgt, mag ze van mij nog zo koppig zijn als een hele weide vol ezels. 😉

Groetjes,

Lore