Teacher Tapp-poll: ‘De leerkracht die we nooit meer vergeten? Degene die écht in ons geloofde’

Niet elke leerkracht, maar dé leerkracht

In onze opdracht om een cultuurportfolio op te maken, wordt er verwacht dat we enkele artikelen bespreken, bij voorkeur over onderwijs. Dit keer had ik echter een duidelijk doel voor ogen. Zuhal Demir mag de voorbije weken en maanden dan wel heel wat opschudding veroorzaken, ik ging bewust op zoek naar een artikel dat positieve vibes uitstraalde. Even niet te veel nadenken, gewoon een glimlach op mijn gezicht. En zo kwam ik bij dit artikel terecht.

Ik voelde me meteen aangesproken. Al bij het lezen van de titel flitsten er verschillende leerkrachten door mijn hoofd: zij die mij een stuk verder hebben gebracht in het leven, maar evengoed diegenen die door de klas riepen of met krijtjes gooiden. Of leerkrachten die dan weer om een heel andere reputatie bekendstonden.

Na het middelbaar ben ik ooit een kijkje gaan nemen op campus Vorselaar om te zien of ik daar mijn hogere studies zou aanvatten. De passie voor voeding was toen echter te groot, en ik wilde voor mezelf eerst graag andere horizonten verkennen buiten het onderwijs. Jaren later ben ik hier dan toch beland. Het stond al langer op mijn bucketlist, maar het ging sneller dan verwacht.

Dat heeft ongetwijfeld te maken met die eerste groep leerkrachten die door mijn hoofd gingen bij het lezen van dit artikel. Meneer Maes, ik zie hem nog zo voor me. Leerkracht Nederlands in mijn eerste (of tweede?) jaar college. Hij behoorde duidelijk tot de categorie streng maar rechtvaardig, zoals ook in het artikel beschreven wordt. Maar eigenlijk was hij een cocktail van eigenschappen. Zijn passie nam een groot deel in: passie voor de Nederlandse taal, maar vooral voor het doorgeven van kennis. Zijn geloof in zijn leerlingen, zijn aanmoediging om door te zetten en hard te werken, zijn vermogen om ons uit te dagen en grenzen te verleggen. En tegelijk kon hij ook die ‘zachtaardige opa’ zijn wanneer we het echt allemaal niet meer begrepen. Het was een leerkracht op leeftijd, en die ervaring voelde je in alles.

Ik ben me erg bewust van de invloed die leerkrachten kunnen hebben op leerlingen. Ik weet ook dat mijn empathische aard en mijn voorkennis als zorgverlener zowel een sterkte als een valkuil kunnen zijn in het onderwijs. Schoenmaker, blijf bij je leest: grenzen stellen als leerkracht lijkt me niet altijd evident, zeker wanneer het aankomt op persoonlijke problemen van leerlingen. Daarnaast is er ook die angst: zal ik wel de leerkracht zijn die ik wil zijn? Zal ik kunnen bereiken wat ik hoop te bereiken? En zal ik een positieve indruk kunnen nalaten? We hebben als leerkracht zoveel in handen.

Ik weet maar al te goed dat verder studeren in de richting voedings- en dieetkunde, wanneer je ‘maar’ uit een sociale- en technische wetenschapsrichting komt, geen evidente keuze was. Ondanks mijn hoge motivatie en goede punten, hebben leerkrachten — zowel in het middelbaar als bij de start van de hogeschool — mijn zelfvertrouwen toen een flinke deuk gegeven. “Er is maar 30% die slaagt,” was een van de vele uitspraken die me is bijgebleven. Ik probeer dit te kaderen als bezorgdheid of een preventieve waarschuwing, maar het had ook anders gekund. Ik had liever iemand gehad die me actief dat stapje hoger wilde helpen zetten.

Maar goed, ik ben erin geslaagd. Misschien deels vanuit een rebelse “jullie zullen nog wel zien”-mentaliteit, maar het blijft jammer dat er op bepaalde momenten leerkrachten waren die ik écht nodig had en die er niet waren. Dat neem ik mee, en dat wil ik zelf anders aanpakken.

En toch: meneer Maes heeft er, ondanks mijn beperkte vakkennis in de Nederlandse taal, mee voor gezorgd dat ik vandaag hier zit. En dat is uiteindelijk alles wat telt.

Teacher Tapp-poll_ ‘De leerkracht die we nooit meer vergeten_ Degene die écht in ons geloo.

Download • 1.51MB