Lerarentekort: cijfers die je niet meer kan negeren

67 procent van de scholieren mist wekelijks minstens één lesuur door het lerarentekort. Cijfers laten het hopelijk wat meer doordringen. Dagelijks staan er ook bij ons heel wat leerkrachten op het afwezigheidsbord waardoor leerlingen in de studie belanden of vroeger naar huis mogen. Maar vooral, waardoor leerlingen geen les krijgen.

Dit artikel verraste me dus niet. Wat me wél trof, is hoe duidelijk leerlingen dit zelf benoemen als prioriteit. Dat het lerarentekort op amper drie jaar tijd zo hoog op hun bezorgdhedenlijst is komen te staan, zegt veel. Leerlingen voelen dit elke dag opnieuw in de klaspraktijk.

Wat op papier nu misschien “slechts één gemist lesuur” lijkt, uit zich in de realiteit in versnipperd onderwijs en gebrek aan continuïteit voor leerlingen. Uit het artikel blijkt dat de leerlingen uit de richtingen met dubbele of arbeidsfinaliteit de meeste lesuren missen. Net die groepen leerlingen, die vaak al extra ondersteuning kunnen gebruiken, worden dus het hardst getroffen. Ik merk dat het tekort of uitvallen van praktijkleerkrachten in deze richtingen het grootste probleem is. Leerlingen zitten dan volledige lesblokken van soms wel 4u in de studie.

Als zij-instromer vind ik het fijn om te horen dat leerlingen ons graag zien lesgeven. Al vind ik het essentieel dat er begeleiding en tijd is om in het onderwijs te groeien. In een systeem dat nu al onder druk staat, voelt die ruimte er niet altijd.

Deze problematiek voelt dubbel. Enerzijds motiveert het me: ik wil deel uitmaken van de oplossing, een verschil maken voor mijn leerlingen. Anderzijds besef ik ook hoe groot de uitdaging is. De kern van het probleem lijkt mij wel duidelijk. Niet alleen voldoende leerkrachten aantrekken, maar er ook voor zorgen dat ze willen blijven.

Want uiteindelijk gaat het niet alleen over cijfers, maar over kansen. Kansen voor leerlingen om kwaliteitsvol onderwijs te krijgen en dat bij voorkeur iedere dag opnieuw.