Pommelien

Mijn mond viel open. Al vanaf de intro zat het er boenk op.En die mond ging ook niet meer dicht, want in tegenstelling tot de meeste artiesten ken ik van Pommelien haar volledige oeuvre — en dat zong ik, samen met 20.000 andere fans maar al te graag luidkeels mee.

Ik kon er niet van over: dertig jaar moest ik worden om voor het eerst in mijn leven een idool te hebben. En ja, daar ben ik trots op.

Haar stem kenden we al. Haar teksten zijn fenomenaal: poëtisch, herkenbaar en bovendien zelfgeschreven. Als leerkracht Nederlands in opleiding zie ik hier ook meteen kansen: haar nummers zijn perfect bruikbaar in de klas om rond taal, emotie, poëzie en identiteit te werken. Waarvoor dank, Pommelien.

Maar wat mij misschien nog het meest verbaasde, waren haar andere talenten. Dezelfde Pommelien die je op zondag, als Louise, op tv ziet in Knokke Off, stond hier moeiteloos een zaal van meer dan 20.000 mensen te entertainen.

En entertainment was het — voor 200%! Alles klopte: de beelden, de sfeer, de emoties, het podium, de dans, het ‘spelen’ met de camera. Elk detail zat juist. De outfitwissels volgden elkaar razendsnel op en leken bijna onmogelijk. Voor het eerst had ik in die grote zaal niet het gevoel om moeite te doen om de artiest goed te kunnen zien, en dat had niets met mijn plaats ver bovenaan in de zaal te maken. De zaal ademde Queen P.

Ze kwam uit de grond, dook op in het publiek, liep van hier naar daar en bleef ondertussen vocaal indrukwekkend. En alsof dat nog niet genoeg was, klom ze als een echte ster een zwevende ladder op om “Cassandra” te zingen. Kippenvel.

Wat het extra boeiend maakte, was dat de liedjes subtiel verschilden van de originele versies. Die kleine twists zorgden ervoor dat je als publiek continu verrast bleef en nog meer onder de indruk was van haar kunnen.

Dat K3 een zaal laat meezingen, dat kennen we.Maar dat een 25-jarige artieste het Sportpaleis vijf keer vult met eigen nummers, zonder “gemaakt” te zijn door een groot productiehuis — dat vind ik oprecht straf.

Ik was écht onder de indruk. En ik heb vooral enorm genoten. Zoals ze zelf zingt: “De jeugd van tegenwoordig heeft nood aan perspectief.” Misschien is dat wat zij brengt. Perspectief, hoop en echtheid.

Wat ik ook bijzonder vond, was het einde van de show. Na de intro kwam er ook nog een soort outro: een mini-interview waarin ze op een humoristische manier aangaf dat ze haar privéleven liever niet deelt en dat haar muziek voor zich moet spreken. Fijne weetjes die opnieuw een andere kant van haar lieten zien. Iedere show, op een andere manier.

Pommelien, blijf vooral die creatieve tornado.