Heartstopper

Alice Oseman vertaald door Niels van Eekelen Graphic novel 263 blz.

Gedurende mijn cultuuravontuur hier op de blogkwam ik afgelopen jaar voor het eerst écht in aanraking met een ‘graphic novel’. Na mijn eerdere positieve leeservaring, en eerlijk is eerlijk, mijn gebrek aan leestijd/energie dacht ik: laten we dat nog eens proberen. Dit keer een totaal ander genre, maar opnieuw een fijne beleving.

Ik had er al vaker van gehoord: Heartstopper zou een heel bekende tienerserie zijn. Dus ja, ik heb het mezelf toegestaan: een theetje, een warm dekentje in de zetel, klaar voor de flashback naar die middelbare schoolkriebels. En oké, ik moet het toegeven… naast het boek heb ik ook de volledige serie gekeken. Oeps.

Het boek telt heel wat pagina’s en toch vlieg je erdoorheen. De tekstballonnen zijn beperkt, en de illustraties dragen het verhaal. Ideaal voor leerlingen die soms moeite hebben met lange teksten, of voor mij, die niet altijd uren aan één stuk leest en last heeft van een slaaptekort door een baby-nachtbraker. De vele illustraties maken het verhaal bovendien levendig en houden je aandacht vast.

Wat ik grappig vond: in het verleden was ik vaak teleurgesteld wanneer een verfilming van een boek niet overeenkomt met mijn fantasie. Maar bij deze graphic novel werkte het perfect. De serie leek bijna één op één op het boek, waardoor ik zowel het lezen als kijken een fijne ervaring vond. De verfilming van een boek kijken was vroeger een fluitje van een cent want de tijdsinvestering woog heel erg op tegen het lezen ervan. Nu las ik dit boek vliegensvlug uit, en daarna heb ik uren versleten aan de serie.

Het bijzondere aan het boek Heartstopper vind ik hoe het met heel weinig woorden toch zoveel emoties overbrengt. Je voelt de kriebels, de onzekerheden, de kleine blikken en gebaren tussen de personages alsof je zelf in het verhaal zit. Het is luchtig, warm, soms grappig en tegelijkertijd echt oprecht. Het is een taboedoorbrekend verhaal over identiteitscrisissen en de zoektocht naar seksuele geaardheid.

Ik wil dit zeker toevoegen aan het aanbod bij mijn toekomstige klassen. Leerlingen die normaal niet zo snel naar een boek grijpen, kunnen hierdoor toch geboeid raken. Het leest makkelijk en raakt tegelijkertijd aan thema’s die ze zelf kennen: vriendschap, eerste verliefdheden, onzekerheden… De leeskriebel krijgt hierdoor misschien wel een flinke boost. Daarnaast lijkt het me fijn om hier een creatieve opdracht aan te koppelen waarbij de leerlingen zelf aan de slag gaan om een zelfgekozen vervolg te breien aan dit boek of tekstballonnen naar eigen gevoel in te vullen.

Kortom: Heartstopper is niet alleen een boek, maar een ervaring. Het vraagt weinig tijd, maar laat je wel meevoelen, lachen en soms een traantje wegpinken. En stiekem: die terugblik naar de middelbare schooltijd? Die was zo slecht nog niet. Melancholie alom.