Musical 10 om te zien

Helemaal toevallig zijn we hier terechtgekomen. En met we bedoel ik mijn zus en mezelf. Haar zoon, mijn metekindje, zet onze chirocarrière ondertussen al dapper verder, en daar hoort, net zoals in onze tijd, één keer per jaar een lotjesverkoop bij voor de tombola. Meestal zijn de prijzen niet zo indrukwekkend, maar toen bleek dat mijn zus de hoofdprijs gewonnen had, waren we toch behoorlijk euforisch.

De prijs? De musical 10 om te zien. En, hoera, ik mocht mee.

We hadden geen flauw idee wat ons te wachten stond. Geen opzoekingswerk, geen verwachtingen, gewoon gaan. 10 om te zien kenden we natuurlijk wel. Het programma was jarenlang een vaste waarde tijdens onze zomers aan zee. Wij hebben een appartement op de dijk in Blankenberge en als kind stonden we vaak op het terras om alles vanop de beste plaatsen mee te mogen beleven. Die titel riep dus meteen nostalgie op. We verwachtten een avond vol zang en bekende klassiekers.

Het bleek veel meer te zijn dan dat. Het was wel degelijk een echte musical, en bovendien één van de laatste voorstellingen in het pop-up theater in Puurs. Het decor was enorm indrukwekkend. Je werd meteen meegezogen in het verhaal door de setting van 10 om te zien, een volledige camping of een strand waar zelfs de Berlijnse bollen of wegvliegende parasols niet mochten ontbreken. Alle details klopten. Aangezien onze verwachtingen niet zo hoog waren, schrokken we ook van de cast die op het toneel verscheen. Ronduit sterk, met onder andere Nathalie Meskens, Ruth Beeckmans, Kürt Rogiers, Laura Tesoro, Jonas Van Geel, Mathias Mesmans, Peter Thyssen en Tom Audenaert.

Het verhaal draait rond een groep vrienden die met de opkomst van 10 om te zien hun kans wilen grijpen om als boysband door te breken. Dat alles wordt gecombineerd met een eenvoudig liefdesverhaal en ondergedompeld in de nostalgie van 10 om te zien.

Wat me vooral bijbleef, is hoe krachtig muziek kan zijn als cultureel geheugen. Nummers die je jarenlang vergeten bent, blijken plots woord voor woord in je hoofd te zitten. Je zingt mee zonder nadenken. Ik heb wel een beetje een zwak voor nostalgische dingen. Gert Verhulst speelt daar nogal graag op in.

Ook in een onderwijscontext zie ik hier mogelijkheden. Deze voorstelling kan een mooie ingang zijn om het te hebben over Vlaamse popmuziek, culturele identiteit of zelfs media- en televisiegeschiedenis. Hoe muziek generaties overstijgt, hoe televisieprogramma’s cultureel erfgoed worden, en hoe taal en muziek samen herinneringen oproepen.

De avond overtrof onze verwachtingen. We hebben gelachen, meegezongen en ons echt geamuseerd. Geen zwaar beladen theaterstuk, maar pure feelgood. De perfecte mix van humor en nostalgische tophits.

Achteraf waren we vooral heel blij dat net dát lotje uit de tombola was getrokken. En die quality time met mijn zus? Die was minstens even waardevol.